سخنان دكتر شريعتي...

goonash

خدایا رحمتی کن تا ایمان نان ونام برایم نیاورد قوتم بخش تا نانم و حتی نامم را در خطر ایمانم افکنم

Ali

خدایا عقیده ام را از دست عقده ام مصون بدار

monir

من با عشق آشنا شدم و چه كسي اين چنين آشنا شده است؟؟
هنگامي دستم را دراز كردم كه دستي نبود.
هنگامي لب به زمزمه گشودم كه مخاطبي نداشتم.
هنگامي تشنه ي آتش شدم كه در برابرم دريا بود و دريا و دريا...

samadi

وقتی کبوتری شروع به معاشرت با کلاغها می کند، پرهایش سفید می ماند، ولی قلبش سیاه می شود؛ دوست داشتن کسی که لایق آن نیست، اسراف محبت است!!!

mania

((ان الله لا يغير ما بقوم حتي يغيروا ما بانفسهم)) يعني همين آدم اگر خودش,آن ذات انساني اش تغيير كند,سرنوشت خودش را و سرنوشت تاريخش را تغيير مي دهد. اين, ربطي به اندام و پول و مقام ندارد و مال انسان بودن خويشتن است.

monir

به سه چيز تكيه نكن:غرور.دروغ و عشق!
آدمي با غرور ميتازد.با دروغ ميبازد و با عشق ميميرد.

samadi

اکنون تو با مرگ رفته ای و من اینجا، به این امید دم میزنم که با هر نفسی، گامی به تو نزدیک تر می شوم؛ این زندگی من است....!

monir

حرفهايي هست براي گفتن كه اگر گوشي نبود نمي گوييم.
و حرفهايي هست براي نگفتن!حرفهايي كه هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمي آورند.
و سرمايه ي هركسي به اندازه حرفهايي كه براي نگفتن دارد.

samadi

به هر حال ،« بهشت گمشده » ی من پیدا می شد و من غرق در این امید که باز می توانم به تنهایی رو کنم و به این معبد زیبا و گرم و استواری که فضایش از حرارت انس و صمیمیت و عصمت می لرزد، پناه آورم و، از سرمای بیرون و دیدار چهره های زمستان زده ی بی درد، خود را در آغوش با«خویشتن بودن» پنهان کنم، چنان نیرو و امید گرفته بودم که می دانستم رنج« بودن» را و فشار طاقت فرسای «زیستن» را خواهم توانست تحمل کنم. تو نمی دانی که زنده ماندن دردناک ترین حادثه است؟؟
چه نابینا یانند آنها که این شهر را شلوغ می بینند!! و چه ساده لوح که از جمعیت سخن می گویند!!
سر شماری می کنند و بعد شماره ی عجیبی را از نفوس اعلام می کنند و باور هم دارند؛ درست هم هست، منتها صفرها را بیهوده حساب می آورند؛ صفر صفر است، هر کجا که قرار گیرد. کو جمعیت؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
چگونه از این همه خالی بودن(!)، از این همه بی کسی، از این همه خلوت، به وحشت نمی افتند؟؟؟ کو کسی؟

بخشی از" نامه ای به دوست"

parvaneh

خدايا!
از عشق امروزمان براي فرداهايي كه فراموش ميكنيم عاشق بوده ايم،قدري كنار بگذار...
به قدر يك مشت...به قدر يك لبخند...
تا فراموش نكنيم عاشق بوده ايم...
تا عاشق بمانيم و ...عاشق بميريم...!

samadi

چه خوشبخت است ان که کسی را دوست می دارد، عشق می ورزد. او بر روی این زمین، در میان این کوچه و بازار و انبوه سایه هایی که چون اشباح خیالی می گذرند، یکی را می بیند. احساس می کند که در میان این خلوت خالی، یکی وجود دارد. هر جا او نیست، کسی نیست؛ هیچ کس را نمی بیند، تنهایی است و خلوت و تعطیل! هر جا او هست، شلوغ و بیا و برو. در این کویر خلوت، سایه ی دهی و صدای پای آدمیزادی را می بیند و می شنود.
اما من که احساس می کنم زمین متروک شده است و شهر خلوت و خانه ها خالی! که بتم را آشوریان در آن فاجعه ی شوم ربودند و بتخانه ام را ویران ساختند، به وحشت افتاده ام ، از هراس این خلوت سرد، این غربت ساکت می گریزم. تنهایی مرا به ستوه آورده است. به خود پناه می برم!! همان خود خود که اکنون سر زده است، کشف کرده ام و، با چهره ای راستین و صمیمی، آن را در کنار خویش می بینم؛ چقدر با من مانوس و آشناست. خودم است!

samadi

پروردگارم ،مهربان من
از دوزخ این بهشت، رهایی ام بخش!
در اینجا هر درختی مرا قامت دشنامی است
و هر زمزمه ای بانگ عزایی
و هر چشم اندازی سکوت گنگ و بی حاصلی ...
در هراس دم می زنم
در بی قراری زندگی می کنم
و بهشت تو برای من بیهودگی رنگینی است
من در این بهشت ،
همچون تو در انبوه آفریده های رنگارنگت تنهایم.
"تو قلب بیگانه را می شناسی ، که خود در سرزمین وجود بیگانه بودی"
"کسی را برایم بیافرین تا در او بیارامم"
دردم ، درد "بی کسی" بود
« دکتر علی شریعتی»